Het jaar waarin ik ontdekte dat vasthouden soms gevaarlijker is dan loslaten.

Het jaar van de slang, van afpellen. Niet één laag, maar heel veel lagen. Lagen met oude overtuigingen die ooit veiligheid leken maar me gevangen hielden. Lagen met oude pijnen

die ik zo goed had leren dragen, dat ik vergat dat ze niet van mij waren om te blijven.

Dit was het jaar waarin ik mezelf niet meer kon verdoven met doorgaan of met sterk zijn.

Niet meer kon doorgaan met alleen maar zorgen voor anderen. Niet meer kon doorgaan met alles willen begrijpen.

Het jaar waarin ik mijn eigen boek schreef, niet als ambitie, maar als overleving. Ik schreef omdat zwijgen me zwaarder viel dan voelen. Ik schreef omdat woorden de enige plek waren waar ik mezelf nog kon ademen. En terwijl ik schreef werd het eerst heel donker. Donkerder dan ik dacht dat ik ooit aan zou kunnen, niet in één keer, maar in golven.

Ik werd gespiegeld, keihard. Door mensen, door verschillende situaties, door het leven zelf. En het allermeest nog door mijn kinderen, mijn kleine mannetjes. Zij zagen me zonder masker, zonder rol en zonder uitleg.

En toch…bleven ze, met een ongekende liefde die niets van me vroeg behalve aanwezig zijn.

2025 was ook het jaar waarin we met z’n vijven terug verhuisden naar Heerlen. Wat voelde als thuiskomen, maar waar ik eerst door angst heen moest. Een huis dat niet verkocht en een nieuw huis dat al gekocht was, zonder voorwaarden. Mijn hoofd draaide overuren, mijn lijf stond continu aan. Overleven en scenario’s maken. Tot mijn systeem het niet meer deed.

En ik werd stilgezet, niet zacht, niet aangekondigd, maar resoluut.

Ik moest zakken in vertrouwen. Niet alles moeten snappen. Niet alles willen oplossen.

Maar voelen en vertrouwen.

Dit was het jaar waarin ik de Recode niet onderwees, maar zelf moest gaan leven. En ik geen enkele andere keuze had. Niet in perfecte omstandigheden, maar juist middenin chaos, middenin spanning, middenin het niet-weten.

Ik leerde dat manifestatie geen truc is, het is geen kwestie van positief denken. Maar ook zeker geen wachten tot het beter wordt. Creatie gebeurt terwijl alles beweegt, terwijl alles schuurt. Terwijl je bang bent en toch blijft.

Ik werd telkens teruggebracht naar NU. Naar mijn lichaam, naar mijn adem en naar mijn waarheid. Ik schreef en schreef en schreef. En elke zin maakte me lichter. Niet omdat het verleden verdween, maar omdat ik mezelf niet meer hoefde te dragen in stilte.

Ik begon te zien wat ik al die tijd had vermeden, mijn verhaal is niet uniek

omdat het bijzonder is, maar omdat het herkenbaar is. Mijn kracht zit niet in weten, niet in uitleggen, niet in gelijk hebben. Mijn kracht zit in delen en in aanwezig zijn.

In zeggen: ik weet het ook niet altijd en toch blijven staan.

En daarom voel ik nu dat ik mijn stem nog meer moet laten horen, niet pas later als ik groot ben. Niet als ik “verder” ben. Niet pas als ik denk dat ik er klaar voor ben.

Maar NU.

In geluid, in trilling, op podia.

Online en in het echt.

Niet om mensen te overtuigen, niet om iemand te redden, of om mensen te fixen. Maar om mensen te herinneren, dat je echt niet af hoeft te zijn om te spreken, dat je niet licht hoeft te zijn om liefde te dragen.

Dat je niet alles hoeft en kunt te begrijpen om toch te vertrouwen.

2025 was zeker geen zacht jaar, maar wel een fucking eerlijk jaar.

En ik voel diep, rustig en vol vertrouwen dat ik steeds dichter kom bij datgene wat ik hier te doen heb. Dit is geen afsluiting, voor mij is dit een opening.

Rauw & Ongefilterd. Wie dit voelt, weet: dit is pas het begin.